بهار بهار

صدا همون صدا بود 

 صداي شاخه ها و ريشه ها بود 

 بهار بهار 

صدات مياد ... اما خودت كجايي 

 تازه كنيم خاطره ها رو يا نه ؟

بهار اومد لباس نو تنم كرد

تازه تر از قصل شكفتنم كرد 

 
 عيد آورد از تو كوچه تو خونه

 
 حياط ما يه غربيل 

 باغچه ما يه گلدون 

 خونه ما هميشه 

 منتظر يه مهمون 

 تازه تر از فصل شكفتنم كرد

 
بهار بهار يه مهمون قديمي

يه آشنا كه مثل قصه ها بود 

 خواب و خيال همه بچه ها بود 

 
وقتي شكست باهاش شكست دلامون

 بهار اومد برفارو نقطه چين كرد

 
خنده به دلمردگي زمين كرد

 
واشدن پنجره ها رو دوست داشت

 
بهار اومد پنجره ها رو وا كرد

 
 يه حرف يه حرف ‚ حرفاي من كتاب شد

دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود

كه صبح تا شب دنبال آب و نون بود