روز عید فطری، امام حسن مجتبی (علیه السلام) مردی را سرگرم بازی و خنده دیدند، به اصحاب خویش روی کرده، فرمودند:

"خداوند ماه مبارک رمضان را میدانی ساخته تا بندگانش در آن به مسابقه عبادت و طاعت بپردازند. در این مسابقه گروهی پیشی گرفتند، برنده شدند و رستگار گشتند، و گروهی پس افتادند، باختند و جز خسارت حاصلی نبردند. پس شگفتا! شگفت از کسانی که در چنین روزی – که نیکوکاران و بلندهمتان پاداش و جایزه می‌گیرند و مقصران و سست همتان خسران می‌بینند – چنین به خنده و بازی سرگرم باشد

عــیــد آمــد و عــیــد آمــد ، یــاری کــه رمـیــد آمد

عــیــدانه فـــــراوان شــد ، تــا بــاد چــنــیــن بــادا

آن بــاد هــوا را بــیــن ، زافــســون لــب شــــیرین

بــا نــای در افــغــان شــد ، تــا بــاد چــنــیـــن بادا

فــرعــون بــدان ســختــــی ، با آن هـمــه بدبختی

نــک مــوســی عــمــران شــد ، تــا بــاد چنین بادا

آن گــرگ بــدان زشــتــی ، بــا جــهل و فرامشتی

نــک یــوســف کــنــعــان شــد ، تــا بــاد چنین بادا

شــمــس الــحــق تــبــریـزی ، از بس که در آمیزی

تبــــریــز خــراســـــن شــد ، تــا بــاد چــنــیــن بادا

از «اســلــم شــیــطــانــی» شــد نفــس تـو ربانی

ابلیــس مسلمــان شــد ، تــــا بــاد چــنــیــن بــادا

آن مــــاه چــــو تابان شــد ، کونین گلستــان شــد

اشخاص همه جـان شــد ، تا باد چــــنیــــن بــــادا

بــــر روح برافــــزودی تــا بــــــود چــــــنــیــن بــودی

فــــر تــو فــــروزان شــــد ، تــا بــــاد چــنیــن بــادا

قهرش همه رحمت شد ، زهرش همه شربت شد

ابـــرش شـکرافشــان شــد ، تــا بــاد چـنــیــن بادا

ارضی چــو سمــــایــی شد ، مقصــود سنایی شد

ایــن بود هــمــه آن شــد ، تا بـــاد چـــنـــیــــن بادا

خــامـــوش ، که سرمستم بر بسـت کسی دستم
انــــدیشــــه پــریشــــان شــد ، تا باد چنیــن بــادا

خدایا، مطربان را انگبین ده

براى ضرب دست آهنین ده

چو دست و پاى وقف عشق كردند

تو همشان دست و پاى راستین ده

چو پر كردند گوش ما ز پیغام

تو شان صد چشم بخت‏ شاه ‏بین ده

كبوتروار نالانند در عشق

تو شان از لطف خود برج حصین(1) ده

ز مدح و آفرینت هوش ها را

چو خوش كردند، همشان آفرین ده

جگرها را ز نغمه آب دادند

ز كوثرشان تو هم ماء معین ده

خمش كردم، كریما، حاجتت نیست

كه گویندت: «چنان بخش و چنین ده‏»

"غزلى از مولانا"

عید سعید فطر،

روز اتمام بهار صیام و قیام و گاه شکر نعمت و رحمت الهی،

بر عموم مسلمین جهان تهنیت باد

به نام بخشنده بی همتا

باز هم پس از یک سال رسیدیم به روزهایی که

شاید بوی ریا نمی آید

بوی خدا می آید

صدای ربنا می آید

صدای الغوث می آید

صدای یا رب یا رب

صدای موذن صدای قرآن

بوی سحر بوی افطار

نیایش عبادت اشک توبه اطاعت

شیطان در زنجیر می شود

آری بوی خدا می آید

صدای صلوات

واقعا چه زیباست روزه داری

یکی شدن و همه برای یکی شدن

دعوت به سفره و مهمانی خدا

مهمانی خدا با مهمانی همه فرق می کند

گرسنگی زیبا می شود تشنگی پاداش دارد

همه راستگو می شوند

خدایا ممنونم که یک بار دیگر اجازه نشستن بر سفره

و دعوت به این مهمانی را دادی

نشستن بر این سفره لیاقت می خواهد خود خدا دعوت

می کند پس قدرش را بدانیم

ماه بهار قران ماه شب های قدر ماه رمضان آمد

این ماه برهمه مسلمانان تهنیت باد  

رمضان از اسماء الله است

 هشام بن سالم نقل روایت مى‏ نماید و مى‏ گوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (علیهما السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم.
    
    فقال علیه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عز و جل لا یجیى و لا یذهب و انما یجیى‏ء و یذهب الزائل و لكن قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فیه القرآن، جعله الله تعالى مثلا و عیدا و كقوله تعالى فى عیسى بن مریم (علیهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائیل.
    
    امام علیه السلام فرمود: نگوئید این است رمضان، و نگوئید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏ رود و نمى‏ آید كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏ رود و مى‏ آید، بلكه بگوئید ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنید در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏ باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عید قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عیسى بن مریم (سلام الله علیهما) را براى بنى اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (علیه السلام) روایت‏شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏» شما به راستى نمى‏ دانید كه رمضان چیست (و چه فضائلى در او نهفته است)

 ماه زیبای خدا ای رمضان

                           ای رمضان                                              

مــاه  زیبــای خــدا  ای رمضـان            ماه  قـرآن  و دعـا  ای رمضـان

 هر کجـا پا بنهی یـاد خــداست           ذکرحق در همه جا ای رمضـان

شبت آرام وسحر شیرین است           روزهـا  پــر ز صفـا  ای رمضـان

صـوت قـرآن و منـاجـات و دعـــا           همـه آهنـگ خــدا  ای رمضـان

دل مـا را کـه گنـه کـرده  سیـاه            پرکن از نـور و صفـا ای رمضـان

همـه مهـمـان خـداونـد کریـــم           سر این سفره سرا ای رمضـان

وقـت افـطـار و سحــر یـاد کنیـم          از امــام و شهــدا  ای رمضـان

تا خــدا عمــر دهــد با دل شــاد         نشـوم  از تو جــدا  ای رمضـان

مژده ای منتظران ماه خدا امده است

                                       ماه شبهای مناجات و دعا امده است 

ماه پر مغفرت و رحمت و برکت امده

                                             ماه زیبای عنایات خدا امده است

ماه دلدادگی بنده به معبود رسید

                                             بر سر سفره شاهانه گدا امده است

ایکه دل خسته به وسواس شیاطین هستی

                                            دل قوی دار بشارت زصبا امده است

رفت بی عفتی و هرزگی و بدبختی

                                           ای گنه پیشه بیا ماه حیا امده است

ای به دام گنه افتاده رهیدن سر کن

                                           ماه پرواز بسوی شهدا امده است

دل بیمار بیا مژده طبیب امده است

                                           دردمندانه بیا اذن شفا امده است

حضرت دوست در این ماه تماشا دارد

                                           یار در جلوه سر کوی وفا امده است

ان سفر کرده که سالیست از او بی خبریم

                                          بهر شادی دل اهل بکا امده است

امده ماه خدا وقسم تنها نیست

                                          هم رهش منتقم ال عبا امده است

الهی العفو

بیشتر در مورد ماه رمضان بدانیم:

ماه رمضان نهمین ماه از ماههای قمری و بهترین ماه سال است ، بهترین فرصت برای به دست آوردن کمال و معنویت ؛ ماهی که می توان در آن به تقرب رسید و حقایق را آنگونه که هست نظاره کرد.
در این ماه شریف ؛ روحانیت خاصی بر جسم و روح انسان حاکم است و آدم خاکی به واسطه تاثیر این حالات احساسی آسمانی دارد .
رمضان ؛ ماه رحمت و غفران الهی است که دریای بیکران لطف و عنایت حضرت دوست در آن جوشش و تلاطم دیگری دارد .
پیامبر اعظم (ص ) شعبان را ماه خود و رمضان را ماه خدا دانست و امت خویش را نسبت به اهمیت آن آگاه فرمود .
امام سجاد (ع) نیز در وداع از ماه مبارک رمضان ؛ مناجاتی جانسوز دارد و مانند کسی که می خواهد از عزیزترین خویش جدا شود با این ماه پر عظمت بدرود می گوید .

رمضان از اسماء الهی است
رمضان اسمى از اسماء الهى است و نباید‏ به تنهائى ذکر کرد مثلا بگوئیم، رمضان آمد یا رفت، بلکه باید گفت ماه رمضان آمد، یعنى ماه را باید به اسم اضافه نمود، در این باره به سخنان حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) اشاره می کنیم .
هشام بن سالم نقل روایت می کندو می گوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابی جعفرامام باقر (ع ) بودیم ، پس سخن از رمضان به میان می آوردیم .
امام علیه السلام فرمود: نگوئید این است رمضان، و نگوئید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامى از اسماء الله است که نمى‏رود و نمى‏آید که شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آید، بلکه بگوئید ماه رمضان، پس ماه را اضافه کنید در تلفظ به اسم، که اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، که قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عید قرار داده است همچنانکه پروردگار بزرگ عیسى بن مریم (سلام الله علیهما) را براى بنى اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (علیه السلام) روایت‏شده که حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لکن قولوا شهر رمضان فانکم لا تدرون ما رمضان‏» (۲) شما به راستى نمى‏دانید که رمضان چیست (و چه فضائلى در او نهفته است).

واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن
رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما ، و تابش آفتاب بر رمل… معنا شده است ، انتخاب چنین واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت ‏خاصى برخوردار است ، چرا که سخن از گداخته شدن است ، و شاید به تعبیرى دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش ، زیرا که رمضان ماه تحمل شدائد و عطش است ، عطشى ناشى از آفتاب سوزان یا گرماى شدید روزهاى طولانى تابستان.
و عطش دیگر حاصل از نفس سرکشى که پیوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذیر است.
در مقایسه این دو سوزش، دقیقا رابطه عکس برقرار است، بدین مفهوم که نفس سرکش با چشیدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به یک جرعه بسنده نمى‏کند، و پیوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذیر جهت ارضاى تمایلات خود وا مى‏دارد. و در همین رابطه است که مولوى با لطافت هرچه تمامتر این تشبیه والا را به کار مى‏گیرد و مى‏گوید:
آب کم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آید جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زین طلب بنده به کوى حق رسید درد مریم را به خرما بن کشید اما از سوى دیگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سیرى پذیر است، و قانع کننده.
این ماه ماه نزول قرآن و ماه خداوند است و شب های قدر در آن قرار دارد.

 التماس دعا